การศึกษาและสำรวจข้อมูลเด็กขอทานเป็นการเก็บข้อมูลจากการลงพื้นที่สำรวจพฤติกรรมและสภาพแวดล้อมในบริเวณที่มีการนำเด็กมาขอทาน ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นพื้นที่เศรษฐกิจที่มีประชาชนสัญจรผ่านไปมาเป็นจำนวนมากในกรุงเทพมหานคร เชียงใหม่ และเมืองพัทยา ทั้งนี้เกือบทุกจุดที่มีการขอทานจะพบเห็นเด็กเป็นองค์ประกอบที่สำคัญในการร้องขอความเห็นใจในการบริจาคเงินเสมอ นอกจากนี้ยังมีการศึกษาข้อมูลด้านการให้ความช่วยเหลือและการป้องกันแก้ไขปัญหาจากหน่วยงานภาครัฐ ทั้งจากกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ เพื่อให้เห็นทิศทางการจัดการปัญหาดังกล่าวอย่างเป็นระบบ ทั้งนี้ ได้มีการศึกษาและสำรวจข้อมูลย้อนรอยเส้นทางการเคลื่อนย้ายเด็กจากพื้นที่ต้นทางในอำเภอแม่สอด อำเภอแม่สาย และอำเภออรัญประเทศ เพื่อให้เห็นถึงสภาพปัญหาที่แท้จริงในพื้นที่และปัจจัยที่มีผลต่อการนำเด็กเข้าสู่ขบวนการขอทาน การลงพื้นที่ศึกษาและสำรวจข้อมูลดังกล่าวพบว่า เด็กขอทานส่วนใหญ่ในกรุงเทพมหานครและจังหวัดที่มีความเจริญทางด้านเศรษฐกิจ คือ เด็กที่ถูกเคลื่อนย้ายมาจากประเทศกัมพูชาและอีกส่วนหนึ่งเป็นเด็กไร้สัญชาติจากอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก การลงพื้นที่เพื่อเก็บข้อมูลเชิงลึกซ้ำอีกครั้งในอำเภอแม่สอด จังหวัดตากและในประเทศกัมพูชา เพื่อให้ได้ข้อมูลเป็นประจักษ์ว่าการเคลื่อนย้ายเด็กเพื่อเข้าสู่การขอทานในกรุงเทพมหานคร มีเบื้องหน้าและเบื้องหลังอย่างไร ข้อมูลที่ได้รับจากการสัมภาษณ์เด็กและครอบครัวที่เคยมาขอทานในกรุงเทพมหานคร ผู้นำชุมชน และองค์กรพัฒนาเอกชนในพื้นที่ ทำให้ทราบถึงการเคลื่อนย้ายเด็กในรูปแบบขบวนการที่มีวิธีการชักจูง ล่อลวง และการนำพาเด็ก เข้าสู่วงจรขอทาน แต่กระนั้นก็ดี ยังพบว่ามีการขอทานในลักษณะจำยอมหรือสมัครใจ เนื่องจากเหตุผลทางเศรษฐกิจที่ยากจน เป็นปัจจัยบังคับให้ต้องมาขอทาน

       “ขอทาน” หมายถึง การขอเงินหรือสิ่งของเลี้ยงชีวิต แต่ข้อเท็จจริงจากการศึกษาและสำรวจข้อมูลดังกล่าวพบว่า การขอทานได้ถูกหยิบยกมาเป็นวิธีการหาเงินโดยใช้เด็กเป็นเครื่องมือ ซึ่งมีผลประโยชน์ตอบแทนสูงให้แก่กลุ่มบุคคล หรือแม้กระทั่งคนในครอบครัวของเด็กคนนั้นเอง เป็นผลให้เกิดการขยายตัวจนมีการเคลื่อนย้ายเด็กเข้าสู่ขบวนการขอทานเพิ่มยิ่งขึ้น จึงทำให้นิยามของการขอทานเพื่อเลี้ยงชีพเริ่มเข้าสู่ภัยเงียบของ “ธุรกิจเด็กขอทาน” นั่นเอง
 โครงการรณรงค์ยุติธุรกิจเด็กขอทาน ภายใต้สังกัดมูลนิธิกระจกเงา  จึงเริ่มดำเนินการในปี พ.ศ.  2548  ภายใต้การสนับสนุนงบประมาณจากองค์การแรงงานระหว่างประเทศ  (ILO)  โดยมีเจตนารมณ์เพื่อสร้างความตระหนักรู้แก่คนในสังคมให้เข้าใจถึงสภาพการนำเด็กมาแสวงหาผลประโยชน์     และชี้ให้เห็นว่าการบริจาคเงินให้ทานของคนในสังคม  อาจจะเป็นการสนับสนุนธุรกิจบาปให้ขยายตัวเพิ่มมากยิ่งขึ้น  เพราะปริมาณเม็ดเงินที่เกิดจากการให้ทานมีจำนวนมหาศาล  จนทำให้กลายเป็นธุรกิจที่มีการนำเข้าเด็กมาเพื่อตอบสนองกับธุรกิจด้านมืดนี้